yükselen ben değilim arkadaşlar alçalan duvarlar!
*
kendime kızıyorum aslında, bazı dertlerin yanında bunlar da benim derdim diye ortalığa saçmak rezillik. ama yapacak bir şey de yok çünkü benim küçük çaresizliğim. yine de tadını çıkarıyorum. bisikletle kontrollü(!) biçimde yokuş aşağı gidiyormuşum gibi geliyor. rüzgar, hız falan iyi şu an. hatta biraz da şuralarıma lütfen. bir yerlerden uçacaksak da mahsuru yok, buralarda her yolun sonu deniz.
*
bazen bir noktada sabır tükeniyor ve içinde ne var ne yoksa çaaat diye çıkarıp masaya bırakıyorum. masalar asla tek kişilik değil arkadaşlar ve karşımdakiler hak ediyor. ediyorsunuz, etmiştiniz. kabul ederek yolunuza devam edebiliyorsunuz. kendi adıma mutlu olduğum kadar sizin adınıza da mutluyum. kafalarımız muazzam. keşke bizim olmasa?!
*
*