varlık kavuşmanın nedeni değil, kendisi

bir düzlüğü aşıp ufak bir tepenin ardında görülmesi gerekeni görmüş gibiyim. o kadar uzun zamandır kendime bu soruyu soruyordum ki artık sorunun altındaki meraktan sıyrılıp, soruyu benimsemiştim. ama sonra bir anda, her şey çok açık ve net. akıntı bitti, su duruldu, görüş mesafem arttı. aradığım şeyi biliyorum. benim için var olmayan, sırf var olduğu için bana her şeyi tattırabilen ve her şey olabilen neyse ona açım, muhtacım.

reunion

bir defasında, tanıdığım birinin anlattığı anısıyla aklımda bir ampül patlamıştı. o anıdaki ana fikir şuydu; toplumsal sakatlıkların temelinde anne ve babaların ya da ikisinin birlikteliği olan ebeveynlerin yarattığı sakatlıklar yatıyor. aslında bu fikre ulaşmak öyle çok da zor değil ama somut bir olay içinde çok daha vurucu, çok daha anlaşılabilir.
şimdi zaman zaman dönüp kendime bakıyorum. birtakım yanlışlıklar içerisinde kendimi bulduğum zamanları yokluyorum ve istemsizce 'belki de yanlış olan, eksiklikleri tamamlamaya uğraşırken her şeyi yok eden bendim' deyiveriyorim. kendimi bu konuda haklı da çıkarabilirim. yine de benliğimi saran, sarmakla kalmayıp derinden sarsan tüm bu fikirler içinde arkama dönüp baktığımda öyle korkunç hatalar, mutsuzlukla dolu yıllar bulamıyorum.
insanın varolanlar içinde olmayanı bulması lanet mi nimet mi?
varolan şeyler yetersiz mi?
olmayanın yokluğunun sebebi ne ve bu yokluk seni ne kadar etkiliyor?
ne yapıyorsun?
kim için yaşıyorsun?
kendi mutluluğun içerisinde bir başka mutsuzluk yetiştirmek neden bu kadar kolay?

reunion başlıklı yazıya hazırlık

hayatımı ve fikirlerimi hunharca ortalığa saçmaktan kendimi men ediyorum. hayatıma erişim tarafımdan sınırlanmıştır.

https://soundcloud.com/yuhdahamemeler/kalben-sakin-ol-evladimlistelist-purtelas-31